Umacnianie się pozycji papiestwa w średniowiecznej Europie:

Na początku V wieku silną pozycję w strukturach Kościelnych zyskał biskup Rzymu przyjmujący tytuł papieża. W odpowiedzi na zagrożenia nękające Cesarstwo papieże aktywnie działali na arenie politycznej. Papież Leon I wsławił się tym, że przeciwstawił się najazdom wrogich Hunów. Kilka lata później zawarł korzystną ugodę z władcą Wandalów, czym przyczynił się do uratowania życia wielu.

W swoich przekonania papież Leon I opowiadał się za całkowitym prymatem papieża, jako przywódcy Kościoła. W ślad za Leonem I w politykę europejską angażował się papież Grzegorz I, który propagował myśl prymatu papieża, lecz uznawał także cesarza za protektora Kościoła. 

Wzmocnienie pozycji papiestwa nastąpiło w oparciu o sojusz z władcami z dynastii frankijskich. Dzięki ich pomocy ziemie należące do papieża nie stały się jednym z biskupstw longobardzkich, lecz pozostały suwerenne. Ponadto to, dzięki ambicjom przedstawicieli z rodu Karolingów papież uzyskał władzę nadającą sakrę władzy monarszej, a także cesarskiej. W 800 r. Karol Wielki został koronowany na cesarza przez papieża Leona III. Ceremonia ta wskazywała na dominację zwierzchnika Kościoła, jednak to Karol Wielki stał najwyżej w hierarchii władców świeckich.