Republika rzymska ( 509 r. p.n.e. - 27 r.p.n.e.)

System republiki wprowadzony po obaleniu ostatniego króla Rzymu Tarkwiniusza Pysznego polegał na rządach instytucji państwowych wybieranych przez pełnoprawnych obywateli. Bowiem najwyższą władzę w państwie sprawował lud rzymski, który wyrażał swoją wole w czasie obrad zgromadzeń ludowych. 

Zgromadzenia ludowe to zebrania, w których mogli uczestniczyć wszyscy obywatele, choć decydujący głos ze względu na pozycję i majętność zyskali najbogatsi. Do kompetencji zgromadzeń ludowych należało wybieranie urzędników oraz sprawowanie najwyższej władzy ustawodawczej i sądowniczej. Zgromadzenia nie miały charakteru indywidualnego. Każdy z elementów podziału Rzymu ( tribus, centuria) dysponował wyłącznie jednym głosem. 

Równie ważnym organem rzymskim był Senat. Składał się z najwyższych urzędników państwowych. Pochodzili z najbardziej wpływowych i najbogatszych rodów arystokratycznych. Senatorzy zajmowali się zarządzaniem finansami państwa, zawieraniem sojuszy politycznych, wypowiadaniem wojen oraz zawieraniem pokojów i ustanawianiem nowych praw. Ponadto mieli prawo do obsadzania namiestników w prowincjach oraz sprawowali kontrolę nad rzymskimi legionami.