Rzymianie w przeciwieństwie do Fenicjan i Greków budowali drogi, ponieważ ich cywilizacja miała charakter lądowy. Państwo rzymskie było organizacją funkcjonującą na zasadzie połączonych gmin rolników i hodowców. Ponadto duży przyrost naturalny zmuszał do szukania siedzib na obszarach sąsiednich ludów italskich, prowadzących podobny tryb życia. Konieczność zapewnienia stałej łączności z nowo zakładanymi koloniami powodowała budowę dróg, które początkowo służyły wojsku, z czasem zaś były już powszechnie wykorzystywane.