Stosunek Napoleona do sprawy polskiej:

Postawa Napoleona wobec sprawy odzyskania niepodległości przez Polskę podlegała zmianom pod wpływem ogólnoeuropejskiej sytuacji politycznej. 

• Cesarz Francuzów wykorzystywał dążenia niepodległościowe Polaków jako  czynnik nacisku wobec mocarstw zaborczych, będących wrogami Francji. Gdy sytuacja wymagała rezygnacji z interesów polskich sojuszników, wówczas Napoleon bez wahania wycofywał się z okazanego wcześniej poparcia. 
• Powstanie Księstwa Warszawskiego, które szybko uległo rozszerzeniu terytorialnemu o ziemie zdobyte na Austrii, podtrzymywało nadzieję na odbudowę Polski w granicach przedrozbiorowych. 
• Istotny był wkład Napoleona w proces przekształcenia społeczeństwa polskiego i budowy nowoczesnego narodu. Prawodawstwo wprowadzone w okresie Księstwa Warszawskiego oddziaływało na czasy późniejsze. Po raz pierwszy przełamano monopol szlachty w dziedzinie uczestnictwa w życiu publicznym.
• Okres Księstwa Warszawskiego był czasem tworzenia nowoczesnej administracji państwowej i związanego z tym wzrostem znaczenia kadry urzędniczej, która stanowiła zalążek przyszłej inteligencji. Przyznanie praw obywatelskich mieszczanom i zamożniejszym chłopom oraz zniesienie zależności feudalnej chłopów wobec szlachty tworzyły postawy obywatelskie.
• W czasie wyprawy Napoleona na Rosję w 1812 r. - w szeregach Wielkiej Armii znalazło się ponad 100 tys. polskich żołnierzy.

Marsz przez ogołocone z żywności, zniszczone wojną obszary Rosji, mróz, głód i choroby doprowadziły do niemal pełnej zagłady armii Napoleona. Oddziały polskie podczas kampanii 1812 r. poniosły ogromne straty - ze 100 tys. żołnierzy pozostało niecałe 20 tys.

Reasumując, należy stwierdzić, że Napoleon traktował sprawę polską instrumentalnie, gotów był poświęcić swoich najbardziej oddanych sojuszników, gdy wymagała tego racja stanu Francji i nie liczył się podczas podejmowania decyzji politycznych z polskim interesem narodowym, beztrosko szafując krwią polskich żołnierzy. Również Księstwo Warszawskie było uzależnione od francuskiego cesarza, który traktował je jako państwo wasalne - źródło rekruta i zaopatrzenia.