Sytuacja wewnętrzna za panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego:

W 1668 r. król Jan Kazimierz abdykował i wyjechał do Francji, gdzie zmarł w 1672 r. W Rzeczpospolitej szlachta szybko przystąpiła do organizacja nowej elekcji. Część szlachty negatywnie opowiadała się po stronie zagranicznych kandydatów, stąd najsilniejszym kandydatem okazał się syn Jeremiego Wiśniowieckiego - Michał Korybut Wiśniowiecki. 

Przeciwko władcy coraz więcej tworzyło się stronnictw szlacheckich. Do najbardziej radykalnych należało stronnictwo profrancuskie nazywane malkontentami, którzy przygotowywali plan detronizacji młodego króla.  Już w 1669 r. doprowadzili do zerwania sejmu koronacyjnego. Wobec sprzeciwu magnaterii oraz podnoszenia nowych postulatów wśród szlachty domagających się od króla zadośćuczynienia za straty król rozbudował swoje stronnictwo opierając się na sejmikach, wśród których cieszył się autorytetem i zaufaniem. 

Do walki z magnaterią król Michał Korybut Wiśniowiecki był gotowy wezwać pospolite ruszenie, jednak sama groźba spowodowała, że zawarto rozejm. Pomimo pokoju przez cały okres panowania Wiśniowieckiego zwolennicy króla i stronnictwo profrancuskie prowadziło cichą wojnę, które objawiały się częstymi zrywaniami sejmu, a nawet drobnymi wystąpieniami zbrojnymi.