Renesans i barok

• Manieryzm (od włoskiego słowa maniera - sposób) polegał na naśladowaniu mistrzów renesansu, głównie Michała Anioła i wynikał z głębokiego przekonania, że ich arcydzieł nie da się prześcignąć. Artyści barokowi uważali, że tworzyć trzeba bez wzoru naturalnego, z wyobraźni. 
• Typy budowli barokowych wzorowano na architekturze renesansu, lecz z tzw. „zwiększonym efektem optycznym”.
• Stosowanie kolumnad, tympanonów, pilastrów, filarów oraz gzymsów. 
• Duży rozmach budowli.
• Monumentalizm.
• Centralną część świątyń wieńczono olbrzymią kopułą.

• Architekturę baroku cechował: monumentalizm, dynamika, bogactwo dekoracji i form ornamentalnych, hieratyzacja elementów kompozycyjnych kumulująca na osi środkowej. Efekty światłocieniowe uzyskiwano przez wygięcie elewacji, przerywanie gzymsów, wnętrza zdobiono sztukateriami i malowidłami (często iluzjonistycznymi). 
• W architekturze sakralnej najczęściej stosowano typ przestrzenny wywodzący się z rzymskiego kościoła Il Gesú. 
• Przepych, bogactwo dekoracji oraz form ornamentalnych.
• Stosowanie bogatych złotych polichromii.
• Stosowanie licznych dekoracji rzeźbiarskich – charakterystycznych aniołków (zwanych „putto”), girland, fantazyjnych obramowań, bogatej sztukaterii.
• Tworzenie licznych portretów trumiennych, charakterystycznych dla polskiego baroku.
• Wnętrza barokowych kościołów - pełne ozdób, złoceń, rzeźb, skręconych kolumn oraz malowideł. 
• W epoce baroku architekci projektowali nie tylko budynki, lecz także ich otoczenie - place, ulice, ogrody i parki.