Geneza parlamentu angielskiego:

Początki parlamentu angielskiego datuje się na okres XII - XIII wieku. Pod koniec XII wieku w Anglii zaczął się umacniać podział społeczny na stany. Pod wpływem nowych przywilejów dla warstw najbogatszych coraz częściej te starały się uzyskać pewną kontrolę nad polityką państwową. W wyniku niezadowolenia możnych z rządów Jana Bez Ziemi, który drastycznie podwyższał podatki, monarcha wydał Wielką Kartę Swobód. Na mocy tego dokumentu król ograniczał swoje prerogatywy na rzecz współdecydowania z możnymi. Po śmierci króla Jana Bez Ziemi władzę w kraju przejął jego syn Henryk III. Nowy król szybko stracił poparcie społeczne poprzez nieprzestrzeganie regulacji Wielkiej Karty. W latach 1263 - 1267 trwała wojna domowa między królem Henrykiem III a zbuntowanymi baronami. W 1265 roku z inicjatywy Szymona de Montfort został zwołane zgromadzenie, do którego weszli baronowie, po dwóch rycerzy z każdego hrabstwa i po dwóch mieszczan z niektórych miast. W historiografii uznaje się to wydarzenie za zwołanie pierwszego parlamentu angielskiego. Faktyczny parlament zwany Parlamentem Wzorowym został zwołany dopiero w 1295 roku przez króla Edwarda I. Miał stanowić wzór dla późniejszych obrad tego typu zgromadzeń.  Na początku swojego funkcjonowania parlament pełnił funkcje rozszerzonej Rady Królewskiej. Dopiero w XIV wieku ukształtował się podział parlamentu na Izbę Gmin ( zasiadali przedstawiciele rycerstwa oraz miast) oraz Izbę Lordów ( zasiadali baronowie i bezpośredni wasale królewscy). 

Do najważniejszych kompetencji parlamentu angielskiego należało:

• uchwalanie podatków, 
• inicjatywa ustawodawcza,
• od XIV wieku współdecydowanie o prawie w państwie,