Okres czeski (1618-1620): Habsburgowie odnoszą zwycięstwa, jednym z największych sukcesów była bitwa pod Białą Górą w 1620 roku.

Okres duński (1625-1629): sukces obozu Habsburgów spowodował aktywizację władców skandynawskich. W 1625 roku Chrystian IV duński podjął interwencję w obronie protestantów w północnych Niemczech. Mimo wtargnięcia na terytorium Danii i opanowania go (z wyjątkiem wysp), lądowe wojska Wallensteina nie były w stanie pokonać Duńczyków. Wymagałoby to stworzenia silnej cesarskiej floty, na co Cesarstwo nie posiadało wystarczających środków finansowych. Z tego względu w 1629 roku podpisano pokój w Lubece, na mocy którego Danii przywrócono utracone terytoria pod warunkiem nie ingerowania w sprawy państw Rzeszy.

Okres szwedzki (1630-1635): Do decydującej bitwy doszło okresu szwedzkiego pod Nördlingen w 1634 roku, gdzie przeciwko sobie stanęły wojska cesarskie, wsparte przez oddziały hiszpańskie oraz armia szwedzko-saska. Siły katolickie odniosły zwycięstwo, co poskutkowało przejściem wielu książąt niemieckich na stronę cesarstwa, a także wycofaniem oddziałów szwedzkich z południowych obszarów Niemiec.

Okres francuski (1635-1648): Wobec zagrożenia sukcesem Habsburgów Francja zdecydowała się na uczestnictwo militarne zamiast dotychczasowych działań dyplomatyczno-finansowych. Współudział Francji w wojnie charakteryzował się stałym przechylaniem zwycięstwa na stronę koalicji antyhabsburskiej. Ostateczny cios Habsburgom został zadany w bitwie pod Zusmarshausen, gdy połączone armie francusko-szwedzkie wyparły wojska Habsburgów na terytorium Austrii. Całe Czechy znalazły się w rękach szwedzkich.