Rozwiązanie 1.:

"Żołnierze Wyklęci" - mianem tym określamy żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego, którzy po zakończeniu II wojny światowej w dalszym ciągu walczyli o wolność i niepodległość Polski z sowieckim okupantem. Żołnierze Wyklęci przez komunistyczny system, nie złożyli broni, powędrowali do lasów, by bronić miejscową ludności przed kradzieżami i bestialstwem ze strony MO, UB i NKWD. Żołnierze podziemia antykomunistycznego walczyli z komunistami o wolność i niezawisłość Narodu Polskiego.

Byli oni "niezłomni", ponieważ nie poddali się władzy komunistów i w rudnych warunkach prowadzili z nimi walkę. Jednocześnie określani są oni mianem żołnierzy "wyklętych", ponieważ komuniści chcieli ich wyprzeć z pamięci, zdyskredytować w oczach społeczeństwa.

Rozwiązanie 2.:

Polscy żołnierze walczący po II wojnie światowej z władzami komunistycznymi nazywani są "żołnierzami wyklętymi", ponieważ kontynuowali walkę z sowieckim okupantem. Nigdy nie pogodzili się z przejęciem władzy przez komunistów w Polsce. Sowietów uważali za polskich okupantów, nie wyzwolicieli. "Żołnierze Wyklęci" prowadzili z komunistami walki partyzanckie w lasach w nadziei przywrócenia Polsce wolności i niezależności. Wywodzili się głównie z szeregów Armii Krajowej, ich walka polegała na atakach oddziałów zbrojnych UB i MO, dokonywali także zamachów na wysokich przedstawicielach partii komunistycznej. Niezłomni żołnierze podziemia dali współczesnym - świadectwo męstwa, niezachwianej postawy patriotycznej oraz przywiązania do tradycji niepodległościowych.

Rozwiązanie 3.:

'Żołnierzy niezłomnych' nazywa się także 'żołnierzami wyklętymi', ponieważ władza w Polsce ludowej potępiała ich działalność i usuwała ślady pamięci o nich.