Konstytucja Nihil novi zamykała pewien okres kształtowania się tak zwanej demokracji szlacheckiej, czyli obejmowania przez polski parlament coraz większych uprawnień z zakresu rządzenia państwem, rozpoczęty jeszcze w czasach Ludwika Węgierskiego. Nic nowego, bo tak należy tłumaczyć przytaczaną łacińską frazę, oznaczało, że od tej pory uchwały i prawa miały być stanowione za zgodą trzech stanów sejmujących: króla, senatu i izby polskiej. Ta ostatnia wyłaniana przez szlacheckie sejmiki ziemskie, stała się  pełnoprawnym uczestnikiem procesu