Stany społeczne w średniowiecznej Polsce to:

• Duchowieństwo - najwcześniej wykształcony, osobny stan. Wyłączony spod sądownictwa książęcego, poddani osobnym sądom kościelnym. Przynależność do stanu duchownego nie wynikała z pochodzenia czy dziedziczenia, ale ślubów. Duchowni otrzymywali od władców liczne przywileje, przez co Kościół rósł w Polsce w siłę, szczególnie podczas rozbicia dzielnicowego. Duchowieństwo było,  jednak zróżnicowane, zhierarchizowane i różnorodne pod względem władzy i bogactwa. Najwyższe godności kościelne otrzymywali głównie przedstawiciele najbardziej zamożnych i wpływowych rodów. Kościół pobierał dziesięcinę na utrzymanie.