Karol Wielki był królem Franków w latach 768-814. Przyczynił się do stworzenia ogromnego imperium rozciągającego się od rzeki Ebro na zachodzie aż po rzekę Łabę na wschodzie. W 800 roku został koronowany na cesarza rzymskiego. To wydarzenie przedstawiano jako odnowienie cesarstwa na Zachodzie. Karol Wielki przeprowadził reformę sposobu zarządzania swoim rozległym imperium. Swój kraj podzielił na hrabstwa, na czele których stali urzędnicy z tytułami hrabiów. Pełnili oni władzę administracyjną, wojskową, sądową oraz skarbową. Ponadto by utrzymać kontrolę nad swoim państwem i uniemożliwić wzrost znaczenia urzędników cesarz wysyłał specjalnych urzędników zwanych kontrolerami. Na obszarach pogranicznych zaangażowanych w działania wojenne utworzono marchie zarządzane przez margrabiów. Za panowania Karola Wielkiego rozbudowano sieć urzędów dworskich  sprawowanych przez dostojników świeckich i duchownych. Dwór królewski nie miał stałej siedziby, lecz podróżował po całym kraju.