Wierzenia starożytnych Rzymian opierały się głównie o panteon bóstw greckich. Pod zmienionymi nazwami można wyróżnić gromowładnego Jupitera( Zeusa) oraz przepiękną Wenus (Afrodyta). Ze względy na liczne podboje Rzymianie przejmowali część tradycji, a także wierzenia od ludności podbitej. Tak m.in do Rzymu dotarł mitraizm. Podobnie jak starożytni Grecy, Rzymianie wiązali sprawowanie kultu religijnego z interesem całej wspólnoty i państwa. Oddawanie czci bogom w prawidłowy sposób, miało gwarantować pomyślność państwa. Nad sprawowaniem kultu czuwali kapłani- urzędnicy, na czele z najwyższym kapłanem, który pełnił funkcję dożywotnio. W dobie cesarstwa każdorazowo tą funkcję wykonywał cesarz. Niektórych cesarzy, a także członków rodziny po śmierci wynosiło się do rangi boskiej. Ich kult był nakazany przez państwo. Szeroko rozpowszechniło się także wróżbiarstwo. Przed podjęciem ważnych decyzji państwowych należało wpierw zapoznać się z wolą bogów. Najbardziej popularne stało się wróżenie z lotu ptaka (auspicja) lub na podstawie zjawisk atmosferycznych.