Konflikt z zakonem krzyżackim za panowania Kazimierza Wielkiego:

• Na początku swojego panowania Kazimierz Wielki przedłużył rozejm z krzyżakami z 1332 roku, aby umocnić swoją władzę na tronie. 
• W 1335 roku Kazimierz Wielki porozumiał się z głównym sojusznikiem Krzyżaków- Czechami. W czasie zjazdu w Wyszehradzie król czeski w zamian za 1,2 miliony groszy praskich oraz terenów Śląska zrzekł się pretensji do tronu Polski. Tym samym sojusz czesko-krzyżacki osłabł. W czasie zjazdu polski władca starał się poruszyć kwestię rozwiązania sporu z państwem krzyżackim za pomocą arbitrażu Czech i Węgier. Orzeczenie wydane przez monarchów zawierało decyzje niekorzystne dla Polski, ponieważ zwracało Polsce jedynie ziemię dobrzyńską oraz Kujawy, zobowiązywali natomiast Kazimierza do uznania zwierzchności zakonu nad Pomorzem Gdańskim. 
• W 1339 roku Kazimierz Wielki odwołał się do sądu papieskiego w celu odzyskania ziem zajętych przez zakon krzyżacki. Sąd odbył się w Warszawie. W roli sędziów wystąpili duchowni francuscy. Decyzją sądu było zwrócenie Polsce Pomorza i wypłacenie znacznego odszkodowania. Krzyżacy poprzez swoje wpływy u papieża wstrzymali wykonanie wyroku. 
• W 1343 roku zawarto pokój wieczysty w Kaliszu. Na jego mocy Polska odzyskała Kujawy i ziemię dobrzyńską, Pomorze miało pozostać pod kontrolą Krzyżaków jako "jałmużna" od polskiego króla. Pokój ten obowiązywał przez następne 60 lat.

 

Działania Kazimierza Wielkiego w większości przypadków miały taki sam skutek jak ojca. Dużym osiągnięciem było to, że osłabił stronnictwo krzyżackie poprzez rozwiązanie sprawy z królem czeskim oraz nie wchodzenie na drogę militarną w celu odzyskania ziem północnych.