W czasach panowania Zygmunta I Starego państwo polskie przeżywało ożywiony rozwój kulturalny i gospodarczy. Król był doskonale wykształcony, władał kilkoma językami. Był mecenasem sztuki, dbał o jej rozwój.  Kazał przebudować Zamek Królewski na Wawelu w stylu renesansowym. Komnaty stały się odtąd jasne i przestronne. Udekorowano je wieloma rzeźbami, a ściany przystrojono ozdobnymi tkaninami. Przebudową zamku zajmowali się włoscy architekci, którzy przybywali do Polski na zaproszenie Zygmunta Starego i jego małżonki, królowej Bony, która pochodziła z włoskiego rodu Sforzów. Na wieży wawelskiej katedry zawieszono mosiężny dzwon Zygmunt, by na chwałę Jagiellonów i Królestwa Polskiego dzwonił. Przy katedrze wzniesiono kaplicę Zygmuntowską pokrytą piękną, złotą kopułą. Zgodnie z renesansowym stylem dziedziniec zamku otoczono krużgankami - były to zastępujące klatkę schodową długie korytarze zbudowane z wielopiętrowych arkad, czyli łuków opartych na filarach. Wnętrze kaplicy Zygmuntowskiej stało się miejscem pochówku ostatnich władców z dynastii Jagiellonów.