W II połowie XVI wieku w wyniku wzrostu liczby wpływowych hugenotów w wyższych warstwach społecznych, we Francji wybuchły wojny religijne pomiędzy protestantami, a katolikami. Symbolicznym wydarzeniem tego czasu stała się noc świętego Bartłomieja w 1572 roku. Wtedy gwardziści królewscy zorganizowali rzeź hugenotów w Paryżu. Zginęło wówczas około 3 tysięcy ludzi. To wydarzenie nie zakończyło jednak okresu wojen pomiędzy skłóconymi odłamami. Dopiero w 1598 walki ustąpiły przez wydanie edyktu nantejskiego hugenoci uzyskali ograniczoną wolność wyznania. 

W czasach regencji kardynała Richelieu dążył on do wzmocnienia władzy króla, stąd było koniecznością zlikwidowania niezależności hugenotów, którzy w tamtym czasie zaczęli budować swoje „państwo” we Francji. Dokonał tego przez nadanie im pełnej wolności wyznania w zamian za oddanie twierdz i innych miejsc bezpieczeństwa, gdzie hugenoci sami mogli sami zarządzać i organizować oddziały militarne.

W czasach absolutyzmu Ludwika XIV władca ten chciał uchronić kraj przed kolejnymi wojnami religijnymi i tym samym osłabieniem władzy królewskiej. Uważał, że tylko jedna wiara, katolicka zapewni państwu jedność i pokój. Z tego powodu w 1685 odwołał edykt nantejski, zabraniający protestantom odprawiania własnych nabożeństw i rozpoczynający proces niszczenia zborów.