Trójpolówka to dawny system rolniczy, który został rozpowszechniony w środkowej Europie na przełomie X i XI wieku. Polegał on na tym, iż dzielono grunty orne na trzy pola - każde z nich kolejno w pierwszym roku - ugorowało, w drugim - zostawało obsiewane ozimą, a w trzecim - zbożem jarym. W późniejszym okresie wprowadzono trójpolówkę ulepszaną, określaną także mianem bezugorowej, która różniła się tym, iż ugór był w niej zastępowany uprawą roślin motylkowych i okopowych. W odróżnieniu do dwupolówki i metody wypaleniskowej ten rodzaj gospodarowania okazał się bardziej wydajny. Dzięki trójpolówce uzyskiwano nie tylko większe plony, ale także chroniono ziemię przed szybkim wyjałowieniem.

W dwupolówce pole dzielono na dwie części. W kolejnych latach pod zasiew przeznaczano na przemian jedną z nich, drugą pozostawiając nieobsianą. Z kolei metoda wypaleniskowa polegała na uzyskiwaniu terenów pod uprawę poprzez wypalanie lasu. Popiół ze spalonych drzew użyźniał ziemię.