Prowincje były to posiadłości państwa rzymskiego znajdujące się poza Italią. Zwłaszcza te, położone nad Morzem Śródziemnym przynosiły ogromne zyski. Z ich obszarów dostarczano do Rzymu tanie zboże, szlachetne kruszce oraz niewolników. W niespokojnych prowincjach, zwłaszcza nadgranicznych - stacjonowało rzymskie wojsko. Wszystkie z nich zarządzane były przez namiestników. Prownicje zobowiązane były do płacenia danin. Podatki ściągali celnicy oraz poborcy podatkowi, dokonujący niejednokrotnie rażących nadużyć. W celu ich zwalczania powołano specjalne trybunały, zajmujące się sądzeniem wykroczeń namiestników.

- Postępowanie Rzymian wobec podbitych miast i ludów było zróżnicowane. Wobec najbardziej zbuntowanych stosowano siłę - zabijano ich, a następnie przejmowano należącą do nich ziemię. Pozostałym narzucano przymierze. Sprzymierzeńcy mieli obowiązek dostarczania żołnierzy i płacenia danin. W zamian za to, pozwalano im na zachowanie samorządności. Rzymianie część ziem pozostawili w rękach pokonanych, resztę obszarów zagarniali i zakładali na nich kolonie, do których sprowadzali rzymskich obywateli. Na zajętych terenach Rzymianie tworzyli przedstawicielstwa władzy centralnej. Lokalna elita zachowywała dotychczasowe wpływy pod warunkiem lojalności i płacenia podatków.