Przykładowe rozwiązanie:

• Sokrates był, obok Arystotelesa i Platona, największym filozofem starożytnej Grecji. Żył w Atenach na przełomie V i IV w. p.n.e. (469-399 r. p.n.e.). Uważał on, że zasady moralne są stałe, niezmienne i dostępne dla każdego człowieka. Konieczne jest jednak słuchanie wewnętrznego głosu, który ostrzega przed czynieniem zła. Również mądrość można znaleźć jedynie w głębi swojej duszy. Natomiast to, co jest uznane za wiedzę, tak naprawdę nie ma wartości. Jego poglądy wyrażało zdanie: "Wiem, że nic nie wiem". Pragnął poznać prawdę o człowieku, zastanawiał się jakie życie można uznać za dobre. Uważał, że należy odrzucać błędne przekonania i nieustannie poszukiwać prawdy. Uważał, że złe uczynki wynikają z braku umiejętności rozróżnienia dobra od zła. Każdy człowiek mógł się jednak tego nauczyć. Grecki filozof nie pozostawił po sobie żadnych pism, ponieważ swe nauki głosił na ulicach w czasie rozmów z przechodniami. Często udowadniał Ateńczykom ich niewiedzę i usiłował pomóc w odnalezieniu prawdy. Został oskarżony o bezbożność oraz gorszenie młodzieży, skazany na śmierć przez wypicie trucizny. Najwybitniejszym uczniem filozofa był Platon. 

• Arystoteles był jednym z najwybitniejszych filozofów starożytności. Zasłynął jako umysł wszechstronny. Żył w IV w. p.n.e. Był osobistym nauczycielem Aleksandra Macedońskiego, twórcą logiki oraz założycielem własnej szkoły filozoficznej, zwanej Likejon. Pisał dzieła z zakresu polityki, etyki, retoryki, poetyki, przyrody oraz filozofii. Arystoteles stworzył słynną doktrynę "złotego środka", zalecającą umiar w każdym postępowaniu. Według Arystotelesa niewolnik stanowi żywą własność