Wielka Emigracja to emigracja polityczna Polaków po klęsce powstania listopadowego z lat 1830 - 1831, pierwsze w dziejach narodu polskiego wychodźstwo na tak szeroką skalę. W związku z represjami popowstańczymi Królestwo Polskie opuściło wówczas ok. 10 tys. osób. Byli to w większości oficerowie, przywódcy powstania, przedstawiciele inteligencji, naukowcy, literaci, politycy, ludzie, którzy poświęcili dotychczas najwięcej energii, działając na rzecz odzyskania niepodległości przez Polskę. Najwięcej Polaków wyemigrowało do Francji, część osiedliła się także w Austrii, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Stanach Zjednoczonych. Mieszkańcy państw Europy Zachodniej przyjmowali Polaków bardzo przyjaźnie, traktując ich jak bohaterów, natomiast rządy tych państw widziały w polskich emigrantach niespokojny element i obawiały się, że mogą oni doprowadzić do kolejnych powstań lub rewolucji. Polacy na emigracji skupiali się w ramach różnych komitetów i podejmowali określone działania w celu odzyskania przez Polskę niepodległości. Do owych organizacji należy zaliczyć:

• Komitet Narodowy Polski - ugrupowanie to skupiało zwolenników odbudowy niepodległej Polski jako republiki. Na jego czele stał Joachim Lelewel. Po rozwiązaniu Komitetu przez policję francuską J. Lelewel związał się w Szwajcarii z organizacją Młode Włochy (Józef Mazzini). Po jej przekształceniu w 1834 r. w Młodą Europę emigranci polscy założyli jako jedną z jej komórek - Młodą Polskę.

• Hotel Lambert - na jego czele stał książę Adam Jerzy Czartoryski (od jego siedziby zaczerpnięto nazwę tego ugrupowania). Czartoryski prowadził zdecydowane działania dyplomatyczne, których celem było pozyskanie znaczących sojuszników dla sprawy polskiej. Książę uważał, że Polska ma szansę odzyskać niepodległość w wyniku międzynarodowego konfliktu z udziałem państw zaborczych. Według niego przyszłe państwo polskie miało stać się monarchią konstytucyjną.

• Towarzystwo Demokratyczne Polskie - działacze tej organizacji uważali, że Polska powinna odrodzić się w wyniku obejmującego trzy zabory powstania zbrojnego, w którym znaczącą rolę odegrają chłopi. Chcieli, aby po odzyskaniu niepodległości kraj stał się republiką. Członkowie TDP postulowali uwłaszczenie chłopów, krytycznie oceniali rolę arystokracji w powstaniu listopadowym.

• Gromady Ludu Polskiego - stanowiły skrajną lewicę ruchu emigracyjnego, skupiały emigrantów z Anglii (Portsmouth). Sympatyzowali z nimi także radykalni działacze TDP z T. Krępowieckim i S. Worcellem na czele. Program Gromad, oskarżający szlachtę o utratę niepodległosci Polski, domagał się zniesienia wszelkich form nierówności społecznych oraz likwidacji prywatnej własności ziemi. Członkowie Gromad chcieli wyzwolenia Polski poprzez walkę zbrojną ludu. Widzieli Polskę w przedrozbiorowych granicach.