Polacy buntowali się przeciw carskiej władzy, ponieważ z premedytacją łamano swobody konstytucyjne, represjonowano członków organizacji niepodległościowych, wprowadzono cenzurę, względem polskich żołnierzy stosowano kary cielesne. Ponadto wielki książę Konstanty zaprowadził w szeregach swej armii surową dyscyplinę. Postać księcia Konstantego nie cieszyła się poparciem polskiego społeczeństwa, ponieważ nie akceptował on praw konstytucyjnych Królestwa Polskiego, bowiem uważał, że są one sprzeczne z rosyjską tradycją. Nie był on również skłonny do współpracy z sejmem, który przecież dla Polaków był bardzo ważną (także pod względem tradycyjnym) instytucją. Nieprzestrzeganie przez niego konstytucji, podważało jego kompetencje polityczne i dobre zamiary w zakresie współpracy ze społeczeństwem polskim. Stosowane przez  niego metody walki politycznej, czyli organizacja tajnej policji i systemu donosicielstwa sprawiało, że nie cieszył się on dobrą reputacją. Z kolei senator Nowosilcow usilnie popierał politykę prowadzoną przez księcia Konstantego oraz podsycał obawy cara o lojalność polskiego społeczeństwa. Tym samym prowadził do konfliktu pomiędzy carem a Polakami.