Powstanie rządu na emigracji

17/18 września 1939 r. - Prezydent Ignacy Mościcki, rząd z premierem gen. Felicjanem Sławojem - Składkowskim i Naczelny Wódz marsz. Edward Rydz - Śmigły przekroczyli granicę rumuńską i zostali internowani. 

30 września 1939 r. - w celu zachowania ciągłości państwa - doszło do zaprzysiężenia nowego polskiego prezydenta - Władysława Raczkiewicza. Było to możliwe za względu na zapis w konstytucji kwietniowej, pozwalający urzędującemu prezydentowi wyznaczyć swojego zastępcę. W tym samym dniu nowy prezydent powierzył misję sformowania rządu gen. Władysławowi Sikorskiemu. 

Utworzony przez Władysława Sikorskiego rząd był gabinetem koalicyjnym, opierającym się na ugrupowaniach opozycji antysanacyjnej: Polskiej Partii Socjalistycznej, Stronnictwie Ludowym, Stronnictwie Pracy i Stronnictwie Narodowym. Znaleźli się w nim także umiarkowani piłsudczycy. Gen. Sikorski oprócz urzędu premiera i ministra spraw wojskowych, od listopada 1939 r. pełnił również funkcję Naczelnego Wodza i Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych. 

Rząd RP na emigracji, z siedzibą w Angers, niemal natychmiast został uznany przez Francję i Wielką Brytanię, a także inne państwa zaprzyjaźnione. 

Grudzień 1939 r. - prezydent Władysław Raczkiewicz powołał Radę Narodową Rzeczypospolitej Polskiej, która pełniła funkcję namiastki polskiego parlamentu i doradzała rządowi. W jej skład weszło 22 członków mianowanych przez prezydenta na wniosek premiera. Reprezentowali oni ugrupowania polityczne emigracji - PPS, SL, SP, SN sanację. Przewodniczącym Rady Narodowej został Ignacy Paderewski, a po jego śmierci Stanisław Grabski. 

Nowy prezydent i rząd zostali uznani przez Polaków w kraju, a także przez Francję, Wielką Brytanię i Stany Zjednoczone oraz inne państwa. W ten sposób została zachowana konstytucyjna ciągłość władz II RP.

Czerwiec 1940 r. - tuż przed kapitulacją Francji, rząd RP znalazł schronienie w Londynie (stąd nazwa - rząd londyński).