wojna obronna Polski - obrona terytorium Polski przed agresją militarną wojsk III Rzeszy (Wehrmachtu) i Związku Radzieckiego (Armii Czerwonej); pierwszy etap II wojny światowej. Wojna obronna Polski trwała od 1 września do 6 października 1939 r., kiedy z chwilą kapitulacji SGO Polesie pod Kockiem zakończyły się walki regularnych oddziałów Wojska Polskiego z agresorami. Miesięczny opór polskiej armii i ludności cywilnej w tak ciężkich warunkach - budzi uznanie.

wojna błyskawiczna - (niem. Blitzkrieg), niemiecka doktryna wojenna zastosowana podczas I i II wojny światowej, której celem było osiągnięcie zwycięstwa w jak najkrótszym czasie; zakładała niespodziewaną, gwałtowną napaść (podczas II wojny światowej z użyciem wojsk pancernych i lotnictwa), zabronioną przez prawo wojenne.

wojna totalna - wojna prowadzona wbrew wszelkim ograniczeniom prawnym i moralnym (bombardowania szkół, szpitali oraz ludności cywilnej). Jej celem jest zniszczenia nie tylko sił zbrojnych przeciwnika, ale również całego narodu. Wojna totalna to typ wojny, w którym używa się wszystkich możliwych dostępnych środków i metod w celu osiągnięcia upragnionego celu.

„dziwna wojna” - określenie sytuacji na froncie zachodnim II wojny światowej, trwającej od 3 IX 1939 r. do 9 IV 1940 r., związanej z bezczynnością wojsk brytyjskich i francuskich w pierwszej fazie wojny. Nazwę tę wymyślili Francuzi, aby podkreślić w ten sposób paradoks zaistniałej sytuacji. Od 3 IX 1939 r. Francja oraz Wielka Brytania formalnie pozostawały w stanie wojny z Niemcami, jednak w obawie przez niemieckimi represjami, państwa te nie podjęły żadnych działań militarnych, ograniczając się jedynie do organizowania lotów patrolowych na granicy francusko-niemieckiej i zrzucania ulotek propagandowych nawołujących Niemców do poddania się.