Benedyktyni - to najstarszy zakon męski w Kościele katolickim, założony w 529 r. przez św. Benedykta z Nursji. Z fundacji św. Benedykta powstało najstarsze opactwo benedyktyńskie na Monte Cassino. Benedyktynów obowiązywała reguła łącząca naukę i pracę (stąd słynna reguła: ora et labora - módl się i pracuj). We wczesnym średniowieczu benedyktyni stanowili elitę intelektualną Europy, mając wielki wpływ na rozwój cywilizacji i kultury europejskiej. Prowadzili liczne szkoły i szpitale. Największą sławę przyniosło mnichom ręczne powielanie egzemplarzy Biblii, ksiąg liturgicznych oraz dzieł autorów antycznych, dzięki czemu ocalono przed zniszczeniem wiele utworów starożytnych (stąd określenie - benedyktyńska praca).

Benedyktyni wstawali wcześnie rano (2 w nocy). Jedli jedynie dwa razy w ciągu dnia, zaś w okresie postu tylko raz. Charakteryzowali się oni bardzo dużym rygorem oraz umartwianiem się. W ich klasztorze tylko jedno pomieszczenie było ogrzewane, w reszcie panował nieznośny chłód. Wszyscy mnisi z tego zakonu, wspólnie się modlili oraz spożywali posiłki. Zajmowali się oni prowadzeniem szpitali, szkół, uprawą gospodarstw rolnych, nauczaniem chłopów (w zakresie nowych metod uprawy pola).