Europa Zachodnia

Na obszarze Europy Zachodniej Niemcy stosowali względnie liberalną politykę okupacyjną. Pozwolili na tworzenie lokalnych rządów kontrolowanych przez miejscowych faszystów lub zwolenników władzy autorytarnej. Rządy kolaboracyjne powstały m.in. we Francji (rząd Vichy z marszałkiem Philippem Pétain'em na czele), Norwegii (norweskie ugrupowanie faszystowskie, na czele którego stał Vidkun Quisling), Danii oraz Holandii.

Mieszkańcy państw Europy Zachodniej - Francji, Belgii, Holandii, Danii oraz Norwegii mogli liczyć na stosunkowo dobre traktowanie przez okupantów niemieckich. Jednak i na tych obszarach dochodziło do wielu zbrodni i prześladowań ludności, a wszelkie przejawy oporu były konsekwentnie zwalczane. 

Na obszarze marionetkowego państwa Vichy produkowano broń dla III Rzeszy i przekazywano w ręce niemieckie miejscowych Żydów. Z kolei po opanowaniu Norwegii przez Niemców, król Haakon VII nie podpisał aktu kapitulacji i udał się na emigrację. Norwegia okupowania przez III Rzeszą stała się jej bazą wojenną, a nazwisko Vidkuna Quislinga - symbolem kolaboracji z nazistami.

Europa Wschodnia

Zupełnie inna sytuacja panowała w Europie Środkowej i Wschodniej. Na tym obszarze Niemcy nie planowali tworzyć żadnych struktur miejscowych rządów, ponieważ zamierzali w przyszłości skolonizować te tereny. Politykę ekspansji w kierunku wschodnim Niemcy jeszcze przed wybuchem wojny usprawiedliwiali koniecznością zdobycia „Lebensraumu”, czyli „przestrzeni życiowej” na wschodzie kontynentu. Planowali zajęcie dla rasy germańskiej terenów europejskich od jeziora Ładoga na północy do Morza Czarnego na południu. Ponadto przygotowali szczegółowy plan osiedleńczy i germanizacyjny tych obszarów, tzw. Generalny Plan Wschodni (GPW), który zakładał wymordowanie lub przesiedlenie za Ural ludności słowiańskiej z obszarów Polski, Ukrainy, Białorusi i Rosji. Zamierzano ocalić kilka milionów Słowian z zamiarem wykorzystania ich do niewolniczej pracy. Do całkowitej zagłady przeznaczono natomiast wszystkich Żydów oraz Romów.

Główną metodą rządzenia był na tych ziemiach terror. Kara śmierci groziła za konspirację, wsparcie dla ruchu oporu, uchylanie się od obowiązku pracy, handel bez pozwolenia oraz słuchanie zagranicznych stacji radiowych. W Polsce, jako jedynym kraju europejskim - za pomoc Żydom groziła kara śmierci. Wobec mieszkańców podbitych ziem stosowano odpowiedzialność zbiorową. Na porządku dziennym były łapanki oraz publiczne egzekucje.

Od 1942 r. władze niemieckie realizowały z całą bezwzględnością plan eksterminacji ludności żydowskiej zamieszkującej Europę. Grupy specjalne - „Einsatzgruppen” dokonywały masowych mordów na Żydach. Wykorzystywani również niemieckie obozy zagłady, stosując tam masowe ludobójstwo Żydów przy użyciu gazów (cyklon B w Oświęcimiu, czy „gazy samochodowe” w Chełmie nad Nerem). Zwłoki pomordowanych palono w specjalnych krematoriach. Najsłynniejsze miejsca Holokaustu to: Ponary na Litwie, Babi Jar w Kijowie, Treblinka oraz Oświęcim - Brzezinka w okupowanej Polsce.