Obejmując stanowisko I sekretarza PZPR (grudzień 1970 r.) Edward Gierek starał się pozyskać przychylność polskiego społeczeństwa. Już 20 grudnia 1970 r.  (dwa dni po krwawym stłumieniu robotniczych strajków na Wybrzeżu) wygłosił przemówienie, w którym skrytykował Gomułkę i obiecał poprawę warunków życia. 

Po szarym i dość surowym okresie rządów Władysława Gomułki, ekipa Edwarda Gierka postanowiła radykalnie zmienić swój wizerunek. W społeczeństwie starano się stworzyć powszechne przeświadczenie, że na czele PZPR stoją ludzie kompetentni - fachowcy, pracujący dla dobra kraju. Za pomocą rozbudowanej propagandy głoszono, że oto nastały nowe czasy - zmian, dobrobytu i postępu technicznego. Odtąd codziennie o nowych „sukcesach” polskiej gospodarki można było usłyszeć w „Dzienniku Telewizyjnym” lub przeczytać na łamach „Trybuny Ludu” - organu prasowego PZPR.

Gierek przedstawiany był jako idealny przywódca, otaczający się ludźmi pracy. W programach telewizyjnych (od 1971 r. nadawanych w kolorze) szerzono treści propagandowe, informowano tylko o pozytywnych zmianach zachodzących w państwie. Głoszono hasło „Budowy drugiej Polski”. I sekretarz stopniowo otwierał Polskę na świat. Pochlebcy Gierka zapewniali go, że zasłużył na Nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii.