Demokracja ateńska to ustrój polityczno-społeczny panujący w starożytnych Atenach od końca VI w. p.n.e. Jego podstawowym założeniem było sprawowanie rządów w państwie przez ogół obywateli uprawnionych do głosowania na zgromadzeniu ludowym (eklezji). Prawo to posiadali jedynie mieszkańcy Attyki, pod warunkiem, że ich ojciec był obywatelem ateńskim. Pozbawieni go byli natomiast: kobiety, wyzwoleńcy, cudzoziemcy i niewolnicy. Najważniejszym organem było Zgromadzenie Ludowe, na którym każdy mógł zabrać głos. Zgromadzenie uchwalało obowiązujące prawo, decydowało o wojnie i pokoju, przyjmowało poselstwa, określało liczbę wojska, wybierało niektórych urzędników i rozliczało ich z pełnienia swoich funkcji. Z kolei Rada Pięciuset zajmowała się  finansami państwa, budową floty, wyposażeniem wojska, przygotowywała wnioski na eklezję i czuwała nad wprowadzeniem jej uchwał w życie. Urzędy były kolegialne. W ateńskiej polis istniała również instytucja ostracyzmu. Ostracyzm był to sąd skorupkowy, służący obronie Aten przed wprowadzeniem rządów tyrańskich.