Przyczyny rozłamu w Kościele katolickim w XVI w.:

• Kryzys Kościoła katolickiego nie zakończył się na soborze w Konstancji (1414 - 1418). Kolejni papieże nadal angażowali się w walki polityczne, dbali o wpływy z podatków oraz utrzymywali stałą armię, liczącą 10 tys. żołnierzy. 
• Oburzenie wśród wiernych pogłębiało niemoralne prowadzenie się papieży, biurokracja kościelna, symonia, nepotyzm oraz nieprzestrzeganie zasad wiary. Na przełomie XV i XV w. Rzym zaczął przypominać stolicę świeckich władców. Papieże przestali głosić kazania oraz brać udział w uroczystościach religijnych. Msze święte odprawiali tylko trzy razy w roku. Dbali jedynie o wpływy z podatków, które zapewniały im życie w luksusie.
• Lokalni hierarchowie kościelni oraz przedstawiciele niższego duchowieństwa również łamali kościelną dyscyplinę. Znaczna część kleru uległa zeświecczeniu. Aby uzyskać wyższe dochody, niektórzy z hierarchów pełnili jednocześnie kilka stanowisk kościelnych, przez co nie mogli podołać swoim obowiązkom. Proboszczowie często nie rezydowali w wyznaczonych parafiach. Zastępowali ich wikariusze, niemający odpowiedniego wykształcenia i wiedzy. 
• Coraz większą popularność zyskiwały ruchy propagujące powrót do źródeł chrześcijaństwa, mimo uznania ich przez Kościół katolicki za heretyckie.