Proces kształtowania się władzy absolutnej we Francji

Budowa monarchii absolutnej we Francji przypada na XVI i XVII wiek. Próby wzmocnienia władzy królewskiej podejmował już Henryk IV Burbon (1595-1610 r.), podobną politykę realizował Ludwik XIII (1610-1643 r.) oraz jego  pierwszy minister - kardynał Armand de Richelieu. Pełnię władzy absolutnej osiągnął jednak Ludwik XIV (1643-1715 r.). 

Kardynał Richelieu dążył do zapewnienia królowi Francji władzy absolutnej przez wprowadzenie pojęcia polityki racji stanu, ograniczenie praw arystokracji i szlachty oraz zredukowanie przywilejów hugenotów. Richelieu pozostawił dawne instytucje sprawowania władzy, ale pozbawił je dotychczasowego znaczenia. Rada królewska musiała ustąpić fachowemu rządowi, urząd gubernatorów prowincji zastąpili królewscy intendenci (bezpośredni przedstawiciele króla w prowincjach). Królowi podlegały: rada skarbu, rada stron (sprawy sądowe), wysoka rada, rada depesz. Decyzje króla realizowali: kontroler generalny skarbu (sprawy gospodarcze i skarbowe), kanclerz (sprawy sądowe) oraz sekretarze: stanu, wojny, spraw zagranicznych i marynarki.  W okresie swoich rządów Richelieu stworzył podwaliny nowego systemu politycznego - absolutyzmu. 

Do utrwalenia władzy absolutnej dążył również pierwszy minister kardynał - Jules Mazarini, wyznaczony na to stanowisko jeszcze przez swojego poprzednika - Armanda de Richelieu.