Powszechne prawo wyborcze dla mężczyzn wprowadzano w państwach Europy przez 70 lat - od Wiosny Ludów (1848 r.) do końca I wojny światowej (1918 r.).

Władze ustępowały przed żądaniami mężczyzn (zwłaszcza robotników, których była zdecydowana większość) w obawie przed rewolucją. 

W drugiej połowie XIX w., ludzie ubodzy (robotnicy) spostrzegli, że mogą mieć wpływ na swoją sytuację. Zaczęli zadawać pytanie: - Dlaczego tylko bogaci mają prawo wybierać posłów do parlamentu? Domagali się powszechnego prawa wyborczego dla mężczyzn, wolności słowa oraz zrzeszania się.

Wprowadzenie powszechnego prawa wyborczego odmieniło ówczesną politykę. Prawo głosu przestało być przywilejem tysięcy zamożnych ludzi, stało się dostępne milionom - bez względu na posiadany majątek i zajmowaną pozycję społeczną.