Okoliczności upadku dynastii Karolingów.

Traktat z Verdun (843 r.) wprowadzający podział państwa Karolingów - odzwierciedlał zróżnicowanie etniczne i językowe jego poszczególnych obszarów. Na terenach zachodnich, które weszły w skład monarchii Karola Łysego - przeważała ludność romańska. Położone na wschodzie państwo Ludwika Niemieckiego zamieszkiwały przede wszystkim ludy germańskie, na tym obszarze uformował się język niemiecki. W Italii, rządzonej przez Lotara I, dominowała łacina, powoli przekształcająca się w język włoski. 

Wprowadzony odgórnie podział imperium Karolingów (IX w.) nie powstrzymał dalszego rozpadu politycznego cesarstwa. Dzielnice ciągle dzielono pomiędzy coraz większą liczbę sukcesorów, toczących ze sobą liczne wojny. Walki nasiliły się szczególnie po śmierci cesarza Lotara I i jego braci. Krótkie oraz burzliwe rządy władców następnego pokolenia dynastii Karolingów pogłębiły jedynie chaos polityczny we wszystkich krajach dawnego cesarstwa.

Karol Gruby (885 - 887 r.) - syn Ludwika Niemieckiego zdołał na krótko zjednoczyć dawne imperium Karolingów. Po jego abdykacji - rozpadło się ono ostatecznie. Znaczenie utracił wówczas również tytuł cesarski. Na początku X w. zaniknął on na kilkadziesiąt lat. Upadła też idea jedności politycznej. 

W dziesiątym stuleciu wymarły wszystkie linie dynastii Karolingów - w 911 r. w państwie wschodniofrankijskim, a w 987 r. w zachodniofrankijskim.