Stosunki polsko - krzyżackie za panowania Władysława Jagiełły. 

• W celu uniknięcia najazdów krzyżackich i włączenia Litwy w krąg państw chrześcijańskich - wielki książę Jagiełło przystał na zawarcie unii w Krewie (1385 r.).
• Ślub Jagwigi Andegaweńskiej i Władysława Jagiełły (18 II 1386 r.) - zapoczątkował rządy dynastii Jagiellonów na tronie polskim i litewskim. Unia w Krewie i chrystianizacja Litwy - odebrały Krzyżakom pretekst do organizowania najazdów na ziemie Wielkiego Ks. Litewskiego, zwłaszcza Żmudź.
• Połączone unią Polska i Litwa - zwyciężyły w wielkiej wojnie z zakonem krzyżackim. 15 lipca 1410 r. pod Grunwaldem rozegrała się największa bitwa tej wojny - wojska krzyżackie zostały pokonane, a wielki mistrz Ulrich von Jungingen - poległ w walce. 
• W 1411 r. - zwaśnione strony zawarły pierwszy pokój toruński. Polska odzyskała ziemię dobrzyńską, natomiast Litwa - Żmudź (na czas życia Witolda). Rycerze zakonni zapłacili zwycięzcom ogromną kontrybucję, która nadszarpnęła ich finanse.
• 1414 - 1418 r. - na soborze w Konstancji podjęto próbę rozstrzygnięcia sporu polsko - krzyżackiego. Ówczesny rektor Akademii Krakowskiej - Paweł Włodkowic wygłosił przemówienie, w którym bronił Władysława Jagiełły przez zarzutami Krzyżaków. Wojny prowadzone przez Krzyżaków uważał za niesprawiedliwe, ponieważ stanowiły zaprzeczenie miłości bliźniego. Walka z poganami prowadzona przez Krzyżaków była grzechem, zakonnicy nigdy nie prowadzili wojny sprawiedliwej. Krzyżacy łamali zasady wiary chrześcijańskiej, stosowali i krzewili przemoc. Nawracali mieczem, a to, według uczonego nie podobało się Bogu. Spór pozostał nierozstrzygnięty.