System trójpolowy (trójpolówka) - dawny system rolniczy, rozpowszechniony w Europie Środkowej na przełomie X i XI wieku. Polegał on na tym, że grunty orne dzielono na trzy pola - każde z nich w pierwszym roku ugorowało, w drugim - zostawało obsiewane ozimą, a w trzecim - zbożem jarym. W późniejszym okresie wprowadzono trójpolówkę ulepszaną, określaną mianem bezugorowej, która różniła się tym, iż ugór był w niej zastępowany uprawą roślin motylkowych i okopowych.