Bolesław Chrobry był wybitnym władcą z dynastii Piastów, pierwszym królem Polski. Po objęciu rządów w kraju zachował poprawne relacje z dworem niemieckim. W 997 r. pomógł zorganizować misję chrystianizacyjną praskiego biskupa Wojciecha do Prus. Na skutek zjazdu gnieźnieńskiego utworzono arcybiskupstwo w Gnieźnie oraz biskupstwa: w Krakowie, Kołobrzegu i we Wrocławiu. W latach 1002 - 1018 toczył wojnę z cesarzem Henrykiem II. Dwukrotnie wyprawiał się też na Ruś. Utrzymywał poprawne stosunki z papieżem. Z polecenia monarchy w Polsce powstała sieć kościołów grodowych i podgrodowych oraz klasztorów. Terytorium państwa polskiego zostało poszerzone o: Morawy, Słowację, Milsko, Łużyce oraz Grody Czerwieńskie. Koronacja Bolesława Chrobrego w 1025 r. zwieńczyła jego ambitne i wojownicze rządy. Nadała sakralny charakter jego władzy, zwiększyła prestiż dynastii Piastów oraz ich państwa jako suwerennego królestwa.