Unia lubelska z 1569 roku jest określana jako realna, czyli rzeczywista, ponieważ związek Polski i Litwy oparty był na wspólnych organach władzy. Wspólny władca był wybierany podczas wolnej elekcji zarówno przez polską, jaki i litewską szlachtę. Obywatele państw połączonych unią realną cieszyli się tymi samymi prawami w obu państwach. Sprawy zagraniczne, wojskowe i finansowe prowadzone były wspólnie.