Gospodarka folwarczno - pańszczyźniana.

Podstawą gospodarki XVI - wiecznej Rzeczypospolitej było rolnictwo, z którego uzyskiwano głównie zboże. Ziemia w państwie należała do króla, szlachty lub Kościoła. W XVI stuleciu na skutek wzrostu liczby ludności i popytu na żywność w Europie Zachodniej - Polska i Litwa zaczęła sprzedawać wielkie ilości zboża. Był to okres wielkiego rozwoju majątków, zwłaszcza szlacheckich.

Przedstawiciele szlachty podzielili swoje dobra. Część ziemi użytkowali chłopi, którzy w zamian musieli odrabiać pańszczyznę. Pracowali w folwarkach. Wyprodukowana w nich żywność należała tylko do właściciela majątku (stąd nazwa: gospodarka folwarczno - pańszczyźniana).

W celu pomnożenia zysków szlachta powiększała swoje gospodarstwa - karczowano lasy, osuszano bagna i obsiewano nieużytki. Zwiększono wymiar pańszczyzny, który wynosił nawet do 10 dni w tygodniu. 

Zyski finansowe wynikające z rozwoju gospodarki folwarczno - pańszczyźnianej spowodowały, że stała się ona w XVI w. dominującą formą produkcji w rolnictwie. Szlachta bogaciła się na sprzedaży nie tylko zboża, ale również wołów, surowców leśnych, lnu, konopi na liny i popiołu.