Szlachta - stan społeczny w dawnej Rzeczpospolitej wywodzący się z rycerstwa, posiadający szczególną pozycję w kraju ze względu na swój status prawny i społeczny uzyskany w XIV - XV w., dzięki przywilejom oraz immunitetowi sądowemu. Kryteria przynależności do stanu szlacheckiego ustaliły się w XV w. Decydowało tu przede wszystkim urodzenie. Z czasem szlachectwo można było zyskać poprzez nobilitację oraz przyjęcie do herbu, czyli indygenat. Dzięki ciągle rozszerzanym przywilejom szlachta zyskała z czasem wyłączne prawo sprawowania wyższych urzędów państwowych, obejmowania dostojeństw, posiadania ziemi oraz ustanawiania prawa. Szlachcic za swe szerokie przywileje zobowiązany był bronić kraju życiem i mieniem. Liczba szlachty polskiej w stosunku do całej liczby ludności państwa była znacznie większa niż w przypadku innych krajów - wynosiła ok. 10% (we Francji - niewiele ponad 3%).