Szlachta - stan społeczny w dawnej Rzeczpospolitej wywodzący się z rycerstwa, posiadający szczególną pozycję w kraju ze względu na swój status prawny i społeczny uzyskany w XIV i XV wieku dzięki przywilejom nadanym przez kolejnych władców. O przynależność do stanu szlacheckiego decydowało urodzenie, a z czasem szlachectwo można było uzyskać poprzez nobilitację oraz przyjęcie herbu, czyli indygenat. Szlachectwo można było również utracić - poprzez skazanie na wieczną banicję, czy też paranie się "niegodnym" szlachcica zajęciem, np. handlem. Szlachcic za swoje liczne przywileje zobowiązany był bronić kraju życiem i mieniem. W Rzeczypospolitej istniało znaczne rozwarstwienie stanu szlacheckiego na: magnaterię, szlachtę średnią, drobniejszą, zagrodową oraz gołotę. Mimo zróżnicowania majątkowego wśród szlachty wszyscy jej przedstawiciele posiadali takie same uprawnienia. Symbolizowało je słynne powiedzenie: "Szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie". Szlachta mieszkała głównie na wsi we własnych dworach, gdzie doglądała pracy w folwarku. Zajmowała się również polityką. Wolny czas spędzała na ucztach oraz polowaniach. Szlachcic był święcie przekonany, że Rzeczpospolita stanowi przedmurze chrześcijaństwa, a jej ustrój został stworzony ręką samego Boga. Wszelkie próby zmiany ustroju traktowane były jako zdrada, stawały się zalążkami licznych konfederacji i rokoszy.