Sposoby walki z analfabetyzmem stosowane w międzywojennej Polsce:

• W 1919 r. - wydano dekret o obowiązku szkolnym dzieci w wieku od 7 do 14 lat (obowiązkowa szkoła powszechna). 

• W połowie lat 20. minister oświaty Stanisław Grabski opracował ustawę, która regulowała kwestię państwowych szkół dla mniejszości narodowych - ograniczono ich liczbę na rzecz szkół utrakwistycznych, czyli dwujęzycznych. Działania te miały doprowadzić do szybszej asymilacji mniejszosci ze społeczeństwem przez naukę języka polskiego. 

• W 1932 r. - wdrożono reformę zwaną jędrzejowiczowską - od nazwiska ministra oświaty Janusza Jędrzejewicza. W ramach reformy zreorganizowano system edukacji i wprowadzono nowy, jednolity program nauczania. Celem tych zmian było realizowanie wychowania państwowego - kształcenie w duchu ideologii sanacyjnej (umocnienie więzi z państwem, solidaryzm społeczny).

• Działania te spowodowały, że w dwudzistoleciu międzywojennym udało się w znacznym stopniu zlikwidować analfabetyzm. W 1939 r. odsetek analfabetów wynosił już tylko ok. 15%. Niemal całkowicie udało się zlikwidować analfabetyzm wśród dzieci i młodzieży.