Przemiany polityczne zachodzące w Polsce w latach 80.:

Na początku lat 80. w PRL pogłębiał się kryzys gospodarczy. Przejawiał się on m.in. fatalnym zaopatrzeniem w artykuły spożywcze, zwłaszcza w mięso. Zła sytuacja ekonomiczna powodowała ubożenie polskiego społeczeństwa. W sklepach brakowało podstawowych towarów. Władze ostrożnie wprowadzały podwyżki cen, obawiając się powszechnych wystąpień ludności. 

W lipcu wybuchały strajki na Lubelszczyźnie. Władze próbowały zahamować protesty, obiecując podwyżki i rekompensaty załogom strajkujących zakładów.

W połowie sierpnia zaprotestowali pracownicy Stoczni Gdańskiej po zwolnieniu Anny Walentynowicz - działaczki Wolnych Związków Zawodowych. Solidarnościowe protesty wybuchały w kolejnych zakładach pracy na Wybrzeżu, a następnie na terenie całego kraju. 

Protestujący robotnicy w Gdańsku sformuowali 21 postulatów, w których domagali się m.in. zgody na powstanie wolnych związków zawodowych, zagwarantowania prawa do strajku, uwolnienia więźniów politycznych oraz poprawy warunków socjalnych. 

W celu zapobieżenia dalszemu rozszerzaniu się protestów rozpoczęto rozmowy komisji rządowych ze strajkującymi. W efekcie negocjacji podpisano porozumienia sierpniowe - 30 sierpnia podpisano je w Szczecinie, 31 sierpnia w Gdańsku i 3 września w Jastrzębiu Zdroju. 

Na skutek Sierpnia'80 nastąpiły zmiany personalne w rządzie: ze stanowiska I sekretarza ustąpił Edward Gierek, jego stanowisko zajął Stanisław Kania. Premierem został Józef Pińkowski. 10 listopada 1980 r. zarejestrowano Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność", który po kilku miesiącach skupiał aż 6 mln członków. Na jego czele stanął Lech Wałęsa, a wiceprzewodniczącym został Andrzej Gwiazda. W Gdańsku odsłonięto pomnik Poległych Stoczniowców. Nastał czas zwany "karnawałem Solidarności".

 

Odpowiedź:

Mieczysław