Po zakończeniu I wojny światowej organizacje lewicowe cieszyły się tak dużą popularnością w Niemczech, ze względu na hasła jakie głosiły oraz działalność, którą prowadziły. Partie lewicowe popierała znaczna część niemieckiego społeczeństwa, wyczerpana długotrwałą wojną oraz jej skutkami. Ludzie pragnęli stabilizacji, a kraj coraz bardziej pogłębiał się w kryzysie gospodarczym. Spadała wartość marki niemieckiej, pogłębiała się inflacja, ludziom brakowało podstawowych środków do życia. W państwie nasilał się nacjonalizm oraz nastroje ksenofobiczne. Rosnące bezrobocie powodowało odwrót od demokracji. Ludzie zgadzali się na ograniczenie swobód politycznych w zamian za bezpieczeństwo socjalne. Postępował kryzys wartości, upadały dotychczasowe autorytety. Najbardziej radykalnym stronnictwem lewicowym w Niemczech był Związek Spartakusa. Na jego czele stali Karl Libknecht i Róża Luksemburg. Pragnęli połączenia rozpoczętej przez nich rewolucji w Niemczech z przewrotem bolszewików w Rosji. Chcieli wywołać rewolucję międzynarodową, która objęłaby swym zasięgiem cały świat.