Otton I w początkowej fazie swoich rządów zmagał się z opozycją możnowładców, siłą broniących swojej niezależności. Z tego powodu, zdecydował się oprzeć swe panowanie na duchownych, którzy nie posiadali legalnych potomków, mogących zagrozić królewskiemu panowaniu. Nadane klerykom ziemie oraz urzędy, po ich śmierci wracały w ręce króla, który ponownie mógł nimi rozporządać.