Trójpolówka - to dawny system rolniczy, który został rozpowszechniony w środkowej Europie na przełomie X i XI w. Polegał on na tym, że dzielono grunty orne na trzy pola - każde z nich kolejno w pierwszym roku - ugorowało, w drugim - zostawało obsiane ozimą (pszenica, żyto), a w trzecim - zbożem jarym (owies, jęczmień). W późniejszym okresie wprowadzono trójpolówkę ulepszaną, określaną także mianem bezugorowej, która różniła się tym, że ugór był w niej zastępowany uprawą roślin motylkowych i okopowych. W odróżnieniu od dwupolówki i metody wypaleniskowej - ten rodzaj gospodarowania okazał się bardziej wydajny.

Dzięki trójpolówce uzyskiwano nie tylko większe plony, ale także chroniono ziemię przed wyjałowieniem.