Gród, do którego wrócili Mirko i Sławko wznosił się na wyspie położonej nad wodami Jeziora Biskupińskiego. Osada była doskonale usytuowana, otoczona wałem obronnym. Do grodu prowadził drewniany pomost oraz brama wjazdowa pełniąca funkcje strażnicze. Domy, pokryte trzciną usytuowano w kilku rzędach. Ulice wyłożono drewnianymi belkami. W każdym domostwie mieszkała liczna rodzina wraz z żywym inwentarzem. Izba służyła domownikom jako kuchnia, sypialnia dla ludzi i zwierząt oraz miejsce pracy. W kącie pomieszczenia stały żarna do mielenia zboża, warsztaty garncarskie oraz tkackie. Kobiety zajmowały się domem oraz przygotowywaniem posiłków. Zbierały owoce leśne oraz grzyby. Mężczyźni trudnili się- polowaniem, uprawą roli oraz hodowlą bydła. Wyrabiali również metalowe narzędzia oraz ozdoby.