Współcześni obdarzyli Karola przydomkiem "Wielki", nie tylko z powodu wysokiego wzrostu, ale przede wszystkim dlatego, że był on jednym z najwybitniejszych władców średniowiecznej Europy. Odniósł wiele zwycięstw militarnych oraz sukcesów w polityce międzynarodowej. W 800 r. otrzymał w Rzymie koronę cesarską. Od tego momentu zarówno króla, jak i jego kolejno panujących spadkobierców uznano za świeckich przywódców zachodniego chrześcijaństwa. Ponadto, Karol Wielki, jako pierwszy monarcha europejski został uznany przez cesarzy bizantyjskich. W czasie jego panowania nastąpił gwałtowny rozwój gospodarczy i kulturalny państwa Franków. Dwór karoliński przeżywał swoją świetlność. Karol Wielki był prostym, ale ciekawym świata człowiekiem, dbał o rozwój nauki, chociaż sam pozostał analfabetą. Miał zdolności językowe, interesował się matematyką, astronomią i astrologią. Był inicjatorem reformy monetarnej oraz reformy prawa. Z jego polecenia upowszechniano rękopisy antyczne i pisano dzieła głównie o tematyce religijnej. Modyfikacji uległo pismo - wprowadzono tzw. minuskułę karolińską o proporcjonalnych kształtach liter. W historii Karol Wielki pozostał jedną z najpotężniejszych indywidualności.