Getto - to nazwa tworzonych przez Niemców w czasie II wojny światowej izolowanych dzielnic w poszczególnych polskich miastach i miasteczkach, przymusowo zasiedlanych przez ludność żydowską. Pierwsze getta powstały już w październiku 1939 roku na obszarach wcielonych do Trzeciej Rzeszy. Na wielką skalę zaczęto je tworzyć w Generalnym Gubernatorstwie. Od samego początku getta były narzędziem niemieckiej polityki zmierzającej do całkowitej eksterminacji ludności żydowskiej. Żydów stłoczono na niewielkim, otoczonym murem lub drutem kolczastym obszarze, pozbawiono większości dorobku, zabroniono swobody poruszania się. Niemcy stosowali w gettach liczne represje, powszechne były publiczne egzekucje. Z nieludzką premedytacją wydawano głodowe racje żywnościowe. Głód, choroby i ciężka praca przyczyniły się do wysokiej śmiertelności. Z czasem Niemcy likwidowali getta, a ich mieszkańców mordowali lub wywozili do obozów zagłady.