Dom Radości znacznie różnił się od typowej średniowiecznej szkoły. Uczniom zapewniono wygodę i bezpieczeństwo. Wychowankowie mieszkali w jasnych, przestronnych pokojach, na ścianach szkoły widniały rysunki dzieci podczas zabawy. Pobliski park służył jako miejsce codziennych ćwiczeń fizycznych: lekkiej atletyki, jazdy konnej oraz gier. Vittorino da Feltre chciał, aby szkołę opuszczali bardzo dzielni mężczyźni. Chłopcom wpajano pobożność: musieli uczestniczyć w codziennej modlitwie i mszy, bardzo rzadko stosowano kary cielesne. Pedagodzy największy nacisk kładli na naukę: łaciny, greki oraz literatury starożytnej.  Nauczyciele pragnęli, aby uczniowie rozumieli omawiany tekst, a nie uczyli się go bezmyślnie na pamięć. Wszystkich podopiecznych traktowano jednakowo, zwracając jednocześnie uwagę na indywidualne potrzeby każdego z nich.