Szlachta - był to stan społeczny w dawnej Rzeczpospolitej wywodzący się z rycerstwa, posiadający szczególną pozycję w kraju ze względu na swój status prawny i społeczny uzyskany na przełomie XIV i XV wieku dzięki licznym przywilejom. Kryteria przynależności do stanu szlacheckiego ustaliły się w XV wieku. Decydowało - urodzenie, jednak z czasem można było zyskać szlachectwo poprzez nobilitcję oraz przyjęcie herbu. W Rzeczpospolitej istniało ogromne rozwarstwienie stanu szlacheckiego na: magnaterię, szlachtę średnią, zagrodową oraz gołotę. Mimo zróżnicowania majątkowego wśród szlachty, wszyscy jej przedstawiciele posiadali takie same uprawnienia, co dokładnie odzwierciedlało powiedzenie: "Szlachcic na zagrodzie równy wojejwodzie".