Giuseppe Garibaldi był włoskim generałem i rewolucjonistą, walczącym o zjednoczenie Włoch. Będąc nastolatkiem zetknął się z rewolucjonistami z organizacji Młode Włochy. W czasie Wiosny Ludów w latach 1848 - 1849 był współorganizatorem oddziału ochotników walczących w wojnie włosko - austriackiej. Organizował obronę Rzymu, a po jego upadku udał się do Wenecji, a następnie do Piemontu. Garibaldi był zwolennikiem zjednoczeniowej polityki Camillo Cavoura. Zasłynął jako organizator wyprawy "tysiąca czerwonych koszul" na Sycylię w 1860 r., która miała obalić tamtejsze rządy burbońskie. Po opanowaniu wyspy, wraz ze swymi oddziałami zdołał przeprawić się na Półwysep Apeniński i ruszyć na Neapol. Po zajęciu Neapolu Garibaldi został faktycznym władcą na południu Włoch. Jego działalność przyczyniła się do wyzwolenia południowej Italii spod panowania Burbonów, co w konsekwencji doprowadziło do powstania Królestwa Włoch w 1861 r.