Oświecenie to prąd umysłowy i epoka w dziejach kultury polskiej trwająca od drugiej połowy XVIII wieku do pierwszych dekad XIX wieku. Szczytowe osiągnięcia epoki oświecenia w Rzeczpospolitej przypadają na lata panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego. Oświecenie nazywane było "wiekiem świateł", wynikało to z panującego wówczas przekonania, że działalność oświeconych ludzi odmieni życie społeczeństw. Osiemnastowieczni uczeni i filozofowie podchodzili bardzo krytycznie do utrwalonego wcześniej sposobu postrzegania świata. Według nich, tylko człowiek kierujący się rozumem mógł skutecznie dążyć do postępu, prawdy i szczęścia, a także poznawać świat. Oświeceniowi myśliciele nawoływali do rozwijania matematyki oraz nauk przyrodniczych: fizyki, biologii i chemii. Religię oraz wszelkie formy pobożności traktowali jako niezgodne z rozumem, ponieważ nie były w stanie nieczego udowodnić.